مقایسه فیلم احمدی نژاد و موسوی

دیشب فیلم مستند انتخاباتی آقای موسوی را هم دیدیم. از چند روز پیش ابوالفضل فاتح دائما همه را به تماشای این فیلم دعوت می کرد. فاتح با اغراق زیادی درباره این فیلم گفته بود که «فیلم مستند مهندس موسوی نفس ها را در سینه حبس می کند!» ولی انصافا این فیلم آن چیزی نبود که انتظارش را داشتیم.

بدون ذره ای تعصب و جانبداری باید بگویم که مقایسه فیلم احمدی نژاد و موسوی نشان می دهد که تیم تبیلغاتی احمدی نژاد لااقل در این مورد، بسیار حرفه ای تر از موسوی فیلم خودشان را ساخته بودند. دلائل این مساله هم کاملا روشن و واضح است.

اول اینکه فیلم تبلیغاتی احمدی نژاد حرف جدید و غیرقابل باوری نداشت، در حقیقت تکرار همان رفتار و کردار و گزارش عملکرد 4 سال گذشته رییس جمهور  و سفرهای استانی هیئت دولت بود.

دوم اینکه مردم با دیدنش یاد خاطرات نوستالژیک و قدیمی خود نیفتادند، بلکه آنرا از نزدیک حس کردند چرا که احمدی نژاد تا همین چند روز پیش هم در قالب سفرهای استانی دولت تا دورترین نقاط کشور سفر کرده بود و از نزدیک با مردم سراسر کشور دیدار کرده بود.

سومین نکته مثبت فیلم احمدی نژاد این بود که حس و روح داشت. احمدی نژاد در این فیلم نقش بازی نکرد، همانی بود که در 4 سال گذشته، مردم او را از نزدیک دیده بودند. احمدی نژاد با مردم بود، در میان مردم بود. نگاه روشنفکری هم بر فیلم حاکم نبود، کاملا خاکی خاکی.

البته باید اعتراف کنیم که فیلم مستند آقای موسوی هم سعی زیادی داشت که جنبه اصولگرایی و ارزشی میرحسین موسوی  را نشان بدهد. (با تکرار همان رفتارهای احمدی نژادی، نماز خواندن کنار خیابان و …) استفاده زیاد از تصاویر امام و رزمندگان و تاکید بر رنگ سبز و حمایت برخی خانواده شهدا هم دقیقا بخاطر همین مساله بود. البته باید منتظر فیلم داریوش مهرجویی هم باشیم، احتمالا در آن فیلم جنبه های دیگر میرحسین هم مدنظر قرار خواهد گرفت!

همچنین بخش زیادی از فیلم آقای موسوی بر جنبه های عوام گرایی و پر رنگ کردن نمادهایی چون پارچه سبز و سیادت و … تاکید داشت. فراموش نکنید که اصلاح طلبان  در 4 سال گذشته دائما احمدی نژاد را متهم به رفتار پوپولیستی و عوام گرایی می کردند!

یک نکته جالب درباره فیلم احمدی نژاد:

من واقعا فکر نمی کردم بعضی آدمها در مملکت ما آن قدر از فضای جبهه و جنگ و مسائل و مشکلات خانواده های شهدا  و نیز فرهنگ شهادت دور باشند که ساده ترین مسائل را هم نتوانند درک کنند.

به عنوان نمونه، روزبه میرابراهیمی بعد از تماشای فیلم احمدی نژاد، فورا احساس کرد که توانسته مچ احمدی نژاد را بگیرد، به همین منظور در وبلاگش نوشت:«بیست سال بعد از پایان جنگ، فرزند شهید ۸-۹ ساله داریم؟! وقتی این تصاویر را دیدم اولین سوال در ذهنم این بود که بعد از ۲۰ که از پایان جنگ می گذرد چگونه فرزند یک شهید (که حتما منظورش شهید دوران جنگ است) در سال ۸۸ می تواند ۸-۹ ساله باشد؟ حتی اگر در روزهای آخر جنگ هم بدنیا آمده باشد الان باید بیست ساله باشد….»

ژیلا بنی یعقوب هم با تایید حرف های میرابراهیمی همان ها را تکرار کرد.

یعنی واقعا لازم است که ما برای این دوستان عزیز توضیح بدهیم که بعد از گذشت بیست سال از پایان جنگ تحمیلی، هنوز هم جانبازان شیمیایی و قطع نخاعی بسیاری وجود دارند که روزی هزار بار در خانه و بیمارستان و در برابر چشم عزیزان خود، می میرند و زنده می شوند؟  محض اطلاع شما، آن دخترک 8 – 9 ساله دختر جانبازی بود که پدرش چند ماهی قبل از سفر احمدی نژاد به شهادت رسیده بود.

لینک مرتبط:

هاتف: کسی که از جنس مردم است (نگاهی به فیلم مستند احمدی نژاد)