وقتي ميرحسين احساس خطر مي‌كند و مي‌آيد!

اتفاقات جالبي قرار است رخ بدهد. اتفاقاتي كه فعلا به صورت يك آرزو و يك رويا در ذهن و خيال بعضي افراد و جناح‌ها وجود دارد. اول اينكه قرار است احمدي نژاد، اولين رييس‌جمهور 4 ساله ايران بشود! دوم اينكه قرار است خاتمي اولين‌ رييس‌جمهور 12 ساله ايران بشود و سوم اينكه ميرحسين موسوي هم بعد از دو دوره نخست‌وزيري و 20 سال سكوت، مي‌خواهد رييس‌جمهور ايران بشود. همه اين اتفاقات و آرزوها به هم مربوط هستند، ولي شكي نيست كه مهمترين آرزو براي بعضي آدمها، همان اولي است، اينكه احمدي‌نژاد تنها رييس‌جمهور 4 ساله ايران باشد!

براي تحقق اين رويا و آرزو، خاتمي با همه ترس و لرز و نگراني‌ و شك و ترديدش براي آمدن و نيامدن، بالاخره مي‌آيد و مشغول سفرهاي استاني مي‌شود، اما اين كافي به نظر نمي‌رسد. چون معلوم نيست كه مردم ايران يكبار ديگر هم به خاتمي راي بدهند و از او استقبال بكنند. همچنين در صورت پيروز نشدن خاتمي، اينرا بايد به معناي پايان او و اصلاحات بدانيم! اما از همه مهمتر و حتي از نابودي خاتمي هم مهمتر، نابودي احمدي‌نژاد است! پس بايد به دنبال فردي قوي‌تر از خاتمي بود. بايد به سراغ كسي رفت كه با خاتمي فرق دارد. مثل خاتمي حرف نمي‌زند. ظاهرا دغدغه‌هايش با او يكي نيست. او هم از عدالت و مستضعفين دم مي‌زند. از بازگشت به آرمان‌هاي امام و انقلاب، از خرازي‌ها، باقري‌ها، همت‌ها، باكري‌ها و …

البته اين مي‌تواند يك اتفاق خوب باشد. اينكه آقايان بعد از 20 سال به اين نتيجه رسيده‌اند كه تنها راه سعادت و پيشرفت، بازگشت به آرمان‌هاي انقلاب و امام است، اينكه تفكرات و حرف‌هاي تكراري خاتمي ديگر در جامعه خريدار ندارد. اينكه بايد نگران مستضعفين بود و راه شهدا را دنبال كرد. خوب اينها را كه 4 سال پيش، احمدي‌نژاد هم گفته بود. فراموش نكنيم كه احمدي‌نژاد تنها كسي بود كه با همين شعارها به صحنه آمد و حتي محافظه‌كاران و بقيه اصولگراها هم حاضر به حمايت از او نشدند، چرا كه گمان نمي‌كردند كسي بعد از دو دوره ‌‌سازندگي و اصلاحات، بتواند با شعارهاي اصيل انقلاب پيروز انتخابات رياست جمهوري ايران بشود، اما شد. 4 سال هم هست كه با همين شعارها دارد زندگي‌ مي‌كند. همچنان به ميان محرومان و مستضعفان مي‌رود و برخلاف قبلي‌ها، كابينه‌اش را از پايتخت به ميان محروم‌ترين نقاط كشور مي‌برد.

طبيعي است كه شكست دادن چنين شخصي، ديگر با شعارهاي تكراري و خسته‌كننده خاتمي ميسر نيست. به قول بعضي‌ها، مردم آنقدر توقعشان بالا رفته كه ديگر حتي به سفرهاي استاني هيئت دولت هم قانع نيستند، حالا خاتمي مي‌خواهد دوباره از گفتگوي تمدن‌ها و اصلاحاتش دفاع كند؟ پس بايد از همان راه احمدي‌نژاد وارد شد، يعني تكرار همان شعارهاي احمدي‌نژاد اما از زبان شخصي ديگر. آمدن چنين شخصي حتي مي‌تواند آراي مخالفان اصولگراي احمدي‌نژاد را هم با خود داشته باشد!

دوست ندارم درباره ميرحسين موسوي اسير قضاوت زودهنگام بشوم. همچنين دوست ندارم انتقاد من از ميرحسين، در رديف انتقادها و تخريب‌هاي دوم خردادي‌ها علیه ميرحسين قرار بگيرد. آنها اسير شخص (خاتمي) هستند  و ما اسير اصول كه احمدي‌نژاد و ميرحسين هر دو در آن جاي مي‌گيرند. آمدن ميرحسين بعد از سالها سكوت، آنقدر پيچيده است كه هنوز تا درك كامل آن زمان زيادي باقيست. اما چند نكته درباره آمدن و شكست سكوت 20 ساله او و اوضاع و احوال جريان‌هاي مختلف حال و حاضر مملكت وجود دارد كه برايم جالب است.

اول آنكه آمدن ميرحسين موسوي بطور قطع با موجوديت شخصي به نام محمود احمدي‌نژاد مرتبط است. به عبارت ديگر ميرحسين به صراحت گفته است كه نگران شرايط حال و آينده كشور است كه باعث و باني آن دولت احمدي‌نژاد است. منتقدان و مخالفان ديگر احمدي‌نژاد هم چنين نظري دارند، هركدام به شيوه خود و با عبارات و بيانيه هاي مخصوص به خود. فرقي هم نمي‌كند كه اصلاح‌طلب باشند و يا اصولگرا. مهم اينست كه براي اولين بار در تاريخ انقلاب، جريان‌هاي سياسي دست به دست هم داده‌اند تا يك نفر و يك تفكر را از صحنه قدرت كشور حذف كنند.

البته اين تصميم مربوط به دو سه سال اخير و يا بعد از به قدرت رسيدن احمدي‌نژاد هم نيست. اين پروژه دقيقا از همان روزهاي انتخابات قبلي آغاز شد و اوج اين درگيري، مرحله دوم انتخابات رياست جمهوري دوره نهم بود. يعني زماني كه مخالفان قبلي هاشمي رفسنجاني كه حتي ‌زماني مانع ورود او به مجلس ششم شده بودند، ناگهان معاش و معاد و زندگي و دنيا و آخرت خود را وابسته به پيروزي هاشمي ديدند و گرداگردش جمع شدند تا شايد مانع به قدرت رسيدن يك تازه‌وارد به دنياي قدرت و ثروت آنها بشود، اما علي‌رغم تلاش آنها، محمود احمدي‌نژاد وارد شد.  بقيه ماجرا را خودتان بهتر مي‌دانيد…

مساله بعدي كه در ذهنم وجود دارد اين است كه ميرحسين كه اكنون از اوضاع 4 سال گذشته شكايت مي‌كند و نگران آينده كشور است، درباره 16 سال قبل از آن چه نظري دارد؟ بالاخره مرد طرفدار مستضعفان و ارزش‌ها، نظرش درباره دو دوره سازندگي و اصلاحات چيست؟ به يقين، كشور در آن دوران هم مشكلات و مصائبي داشته و اينچنين نبود كه در آن سالها مملكت هيچ مشكلي نداشت.  آيا در آن دو دوره، مستضعفان و محرومان و ايثارگران و خانواده شهدا، در بهترين شرايط زندگي مي‌كردند و همه چيز بر وفق مراد آنها بود؟ آيا مسئولان كشور همان خط و راه شهيدان باقري و همت و باكري را ادامه مي‌دادند؟ اگر اينچنين بود، پس چرا اكثر خانواده شهدا، ايثارگران و رزمندگان و توده‌هاي مردم، از وضعشان چندان راضي نبودند؟

همچنين ميرحسين موسوي كه امروز نگران آزادي و رواج قانون‌شكني در مملكت است، چرا قبلا در اين باره اظهار نظري نكرده بود؟ آيا در دوره سازندگي، آزادي به تمام معنا وجود داشت و آن دو سه تا روزنامه موجود، هر چه دلشان مي‌خواست مي‌نوشتند؟! پس چرا ميرحسين در همه آن سالها سكوت كرد و از نبود آزادي گلايه نكرد؟ چرا آقاي موسوي در برابر قانون‌شكني‌هاي گسترده دوم‌خردادي‌ها به خصوص در مجلس ششم حرفي نزد و اعلام خطر نكرد؟ آيا شكستن اين سكوت، نمي‌تواند اين حس را قوي‌تر كند كه تنها بهانه‌ي حضور ميرحسين، از ميان برداشتن يك شخص است؟ براي جلوگيري از چنين برداشتي، لازم است آقاي موسوي بجاي نقد 4 سال گذشته، 20 سال گذشته را نقد كنند!

قطعا ميرحسين هيچگاه خاتمي نخواهد شد. اين را دوم‌خردادي‌ها بهتر از هركسي مي‌دانند. براي تندروهاي دوم خردادي، خاتمي تنها گزينه محبوب به شمار مي‌‌آيد و آنها  از ميرحسين هم دل خوشي ندارند. اين را مي‌شود از واكنش آنها به بيانيه انتخاباتي ميرحسين فهميد. اما با آمدن ميرحسين و انصراف احتمالي خاتمي، آنوقت بيشتر اصلاح‌طلبان مجبور مي‌شوند بر گزينه ميرحسين اجماع كنند، در آنصورت آيا همان توقعات و خواسته‌هايي را كه از خاتمي داشتند، از ميرحسين هم دارند؟ و آيا ميرحسين موسوي فكري به حال آنها و تندروي آنها كرده؟ اينها پرسش‌هايي است كه لازم است آقاي موسوي براي روشن‌تر اذهان به آن پاسخ بدهند.