من نگران شأن شما هستم!

در پاسخ به دوستان عزيزي كه نوشتند و گفتند:«دفن شهدا در دانشگاه، شان دانشگاه را پايين مي‌آورد!»

درست بخاطر دارم اسم اولين خوابگاه دانشجويي من پس از ورود به دانشگاه (در سال 76) خوابگاه «شهيد علم‌الهدي» بود. آن روزها نه علم الهدي را مي‌شناختم و نه از ماجرايش خبر داشتم. مدتي گذشت؛ فهميدم حسين علم الهدي، خود دانشجويي بوده که در سال 59 به همراه تعدادي ديگر از دانشجويان در بيابانهاي اطراف هويزه، در برابر تانکهاي دشمن ايستاد و آنقدر مقاومت کرد تا آنکه ديگر هيچ گلوله‌اي برايش باقي نماند و عاقبت با گلوله مستقيم همان تانکها به آسمان پر کشيد. خوابگاه کناريمان، «خوابگاه شهيد مالکي» بود، دانشجوي رشته الهيات دانشگاه اهواز. بقيه خوابگاهها را هم با اسامي شهداي دانشجوي ديگر نامگذاري کرده بودند:«خوابگاه شهيد مرعشي» دانشجوي رشته رياضي، «خوابگاه شهيد بقايي» دانشجوي رشته پزشکي، خوابگاه شهيد …

تعداد خوابگاه‌هاي دانشگاه ما محدود بود، اما هنوز شهداي دانشجوي بسياري بودند که اسمشان بر هيچ خوابگاهي گذاشته نشده بود: شهيد هاشم احمدي، شهيد حفيظ الله اسدي، شهيد عباسقلي اسفندياري، شهيد موسي اسکندري، شهيد مرتضي افراز، شهيد سعيد اعتدالي، نادر ايزدپناه، سيد احمد موسويان، غلامرضا پيرزاده، عبدالرسول تابان، محمدرضا توکلي‏زاده، غلامعلي توکلي، جعفر جعفري، نادعلي چراغيگاه، سيد صاحب حسيني، محمد علي ابول نژاديان، ابراهيم اسپيد، عظيم اسدي، منوچهر آصفي، اميدوار باقري، شکرخدا بهمني،غلامرضا پيرزاده، محمدرضا حسن‏زاده، محمد حسين‏پور، محمد حسين‏زاده، سيد محمدعلي حکيم، سيد مهدي حياتي، حسن خاکي، کمال خبازي، جمال دهشور، ناصر دشتي‏پور، مهدي شاهدي، محسن اولي‏پور، عبدالصمد بلبلي، عليرضا بيطارزاده، عبدالامير تقي‏زاده دزفولي، سيد جليل حسين زاده، حمدالله خواجويان، محمدرضا زارعي، محمد شعباني، حسن علي صفري‏نژاد، مصدق طاهري، عبدالحميد فردايي، رسول کاووسي، علي کردنژاد، ابراهيم نجيب، پيمان موسوي و صدها دانشجوي شهيد ديگر…

اينها كه اسمشان را نوشتم، روزگاري مثل همه دانشجويان ديگر درس خواندند، در كنكور شركت كردند و با هزار اميد و آرزو هم وارد دانشگاه شدند. مثل همه دانشجويان ديگر بر روي همين صندلي‌هاي دانشگاه  نشستند و جزوه و كتاب و دفتر در دست داشتند. مثل همه دانشجوهاي ديگر در خوابگاه و دانشگاه و دانشكده قدم مي‌زدند و نفس مي‌كشيدند… اما جنگ كه آغاز شد، درس و دانشگاه را كنار گذاشتند و براي دفاع از آب و خاك و دين و آيين و همچنين دفاع از دانشگاه و دانشجوهايش به جبهه‌ها رفتند و بعضي‌هايشان هم ديگر به دانشگاه برنگشتند!

برادر و خواهر دانشجو! سالهاي دانشگاه خيلي زود مي‌گذرد، هر ساله دانشجويان زيادي وارد دانشگاه مي‌شوند، درس مي‌خوانند و فارغ‌التحصيل مي‌شوند. حتما قبول داريد كه بسياري از دانشجوها پس از ترک دانشگاه، نامشان براي هميشه فراموش مي‌شود. قبول داريد يا نه؟ اما نام آن خوابگاه‏ و ياد و خاطره آن شهدا چطور؟ فراموش مي‌شود؟ نخير، نام آن خوابگاه‌ها هنوز هم پس از سالها همانست که بود:«خوابگاه شهيد علم‌الهدي»، «خوابگاه شهيد مالکي»، «خوابگاه شهيد مرعشي»، «خوابگاه شهيد بقايي»… مگر مي‌شود اسم صاحب خانه را از روي خانه پاک کرد؟ صاحبان واقعي آن دانشگاه و آن خوابگاه‏، آنهايي هستند که روزگاري آنجا درس مي‌خواندند و در سالهاي دفاع مقدس، با مظلوميت تمام از خانه خود در برابر دشمن متجاوز دفاع کردند. باقي دانشجويان تنها مهماناني هستند که مدتي کوتاه به آنجا وارد مي‌شوند و با طي کردن دوران تحصيل، از آن خداحافظي مي‌كنند.

اما متاسفانه عده‏اي از اين دانشجويان هرگز مهمانان خوبي براي آن خانه‌ها نبوده و نيستند. من با چشم خود ديدم و شايد شما هم ديده باشيد که تعدادي از آنها هيچ احترامي به صاحبان خانه خود نگذاشتند. حتي افرادي هم وجود داشتند که به ميزبانان خود توهين مي‏کردند! يادم مي‏آيد، چند سال پيش قرار بود براي اولين بار بقاياي بدن تعدادي از اين  شهدا را به خانه‏شان برگردانند، دانشجوياني فرياد ‏زدند که ما به شما اجازه بازگشت به خانه‏تان را نمي‏دهيم! مصيبت از اين بالاتر؟ اصلا چرا راه دور برويم، همين چند روز پيش عده‌اي از برادران و خواهران انجمن اسلامي؟دانشگاه، همين حرف‏ها را دوباره تکرار کردند. آنها درحاليکه رگهاي گردنشان بيرون زده بود، فرياد مي‏زدند و مي‏گفتند که اينجا جاي صاحب‌خانه‏ها نيست!…

برادر و خواهر دانشجو! من دلم خيلي مي‏سوزد. البته يكبار تصور نكنيد كه براي آن شهدا؛ نخير، مطمئن باشيد که دلم براي آنها نمي‏سوزد. آنها هيچ احتياجي به دلسوزي من و يا داد و فرياد و مخالفت انجمن اسلامي و آن چند نفر عضو مزدور دفتر تحكيم ندارند. نام آنها تا ابد روي خانه‏هايشان حک شده. من دلم براي شما مي‌سوزد و نگران شما هستم. شمايي كه نگران شأن دانشگاه هستي و مي‌نويسي دفن شهدا در دانشگاه، شان دانشگاه را پايين مي‌آورد؛ شما بايد مواظب شأن خودت باشي. من نگران شأن شما هستم. و همچنين دلم براي آن دانشجوياني مي‏سوزد که مي‏آيند و مي‏روند اما هرگز صاحب خانه نمي‏شوند!

پيام رهبر معظم انقلاب به مناسبت تشييع شهداي گمنام در دانشگاه تهران:

«از اين اقدام هوشمندانه و متعهدانه سپاسگزاري و قدرداني مي کنم. اين تکريم شهيدان عزيز ملت ايران است که جان خود را نثار هدف هاي والا کردند و رضاي خداوندي را بر آرزوهاي حقير مادي ترجيح دادند. سلام خدا بر آنان»