آيا اين بدنهاي پاره پاره، بزرگداشت نمي‌خواهند؟!

مي‌پرسد شروع جنگ خانمان برانداز، بزرگداشت دارد؟

سوال درستي پرسيده. مي‌گويد: «شروع یک جنگ خانمان برانداز بدون شک جشن و بزرگداشت ندارد!» من هم قبول دارم كه جنگ ما خانمان‌برانداز بود. در اين شكي نيست. 8 سال تمام انواع و اقسام بمب و موشك و مواد شيميايي و ميكروبي را بر سر ما ريختند، آنوقت خانمان‌سوز نبود؟ چرا بود. 8 سال تمام 18 كشور دنيا با تجهيزات نظامي خود و 30 كشور ديگر هم با نيروهاي نظامي خود با ما جنگيدند، آيا چنين جنگي خانمان‌سوز نبود؟ چرا بود. 8 سال تمام برادران عرب و باغيرت ما در خليج‌فارس به كمك ديوانه‌اي چون صدام شتافتند تا به قول خودشان، عجم‌ها و آتش‌پرست‌ها را نابود كنند؛ همين چند روز پيش يك روزنامه‌ي كويتي‌ با بيچارگي تمام مطلبي نوشت و به نقش اميران كويت در حمايت مالي و مادي و معنوي از صدام در جنگ با ايران اشاره كرد. حتي نوشته بود كه عكاسان و خبرنگاران كويتي در ميادين جنگ ايران و عراق حاضر مي‌شدند و بر جنازه‌ شهداي ايراني پا مي‌گذاشتند و با آنها عكس يادگاري مي‌گرفتند!

پس آيا چنين جنگ خانمان سوز و خانمان‌براندازي، يادمان و بزرگداشت دارد؟ خيلي دوست دارم اين سوال را از اين خانم بپرسم و يا از اين نوجوان …

خانم محترمي كه شوهر شما جانباز 70 درصد است، آيا جنگ خانمان‌برانداز ما، يادمان دارد؟ پدر و مادر شهيد 13 ساله، آيا جنگ ما يادمان مي‌خواهد؟ آهاي خانمي كه بيست و شش سال پيش، شوهرت شهيد شد در حالي كه هنوز بچه‌ات را در شكم داشتي، آيا اين جنگ بزرگداشت مي‌خواهد؟ و شما نوعروسي كه حسرت يك روز ماه عسل را تا هميشه تاريخ بر دلت داري، آيا اين جنگ بزرگداشت مي‌خواهد؟ آهاي پسر 25 ساله‌اي كه وقتي به دنيا آمدي 3 ماه از رفتن بابايت مي‌گذشت، اين جنگ بزرگداشت دارد؟ آهاي دختري كه خودت قسم خوردي و گفتي كه هر شب بابايت را مي‌بيني، آيا اين جنگ بزرگداشت و يادمان مي‌‌خواهد؟ خيلي ببخشيد، بر من خرده نگيريد، تقصير من نيست كه اين سوال‌ها را مي‌پرسم، بعضي‌ها واقعا برايشان اين مساله مطرح است كه جنگ، خرابي دارد و مصيبت و بي‌خانماني ، بعضي‌ها از موشك و بمب و هواپيما خاطرات بدي دارند! پس آيا با وجود اين همه مصيبت، جنگ بزرگداشت دارد؟ من هم مي‌گويم نه ندارد، آن مصيبت‌ها و آن خرابي‌ها و آن آژير قرمز‌ها قطعا بزرگداشت و جشن و پايكوبي ندارد، اما…

اما چگونه مي‌توان به بهانه اين خرابي‌ها، از آن مادر قهرمان يادي نكرد كه وقتي سه فرزند عزيزش را در راه دفاع از اين آب و خاك مي‌دهد، فرزند چهارمش را هم به رفتن تشويق مي‌كند؟! چگونه مي‌شود از دامادهاي بسيجي صحبت نكرد و از نوعروسان منتظر؟ چطور مي‌توان به آساني از اشك‌هاي پنهان مادران هنگام فراق فرزند عبور كرد و حرفي نزد؟ و يا از اشك‌هاي گوشه چشم آن مادر كه فرزندي در بغل دارد و تمام وجودش را بدرقه مي‌كند؟ اصلا چطور مي‌توان گريه پدر را هنگام جدايي پسر معنا كرد؟ و يا خنده يك پدر را هنگام فرستادن پسر؟ …

اگر امروز كه به بركت خون‌هاي به ناحق ريخته اين شهيدان، در خيابان‌هاي شهر خود قدم مي‌زنيم، به ياد آنها نباشيم، پس كي بيادشان باشيم؟ اگر امروز كه پدران و مادران مظلوم شهدا هنوز در قيد حيات هستند، قدرشان را ندانيم، پس كي بدانيم؟ اگر امروز كه نوعروسان منتظر، به شيرزنان منتظر تبديل شده‌اند، دردشان را نفهميم، پس كي؟ اگر امروز كه فرزندان دردكشيده شهدا بي‌تفاوتي دوستان و آشنايان  خود را مي‌بينند، دستشان را نگيريم، پس كي؟ فرقي مي‌كند كه روز اول جنگ باشد، يا آخر و وسط آن؟ دليلتان اينست كه در همه جاي دنيا روز آخر جنگ را گرامي مي‌دارند! من مي‌گويم اين قانون و قاعده‌ي تخلف‌ناپذير بزرگداشت در روز آخر جنگ، مگر وحي منزل است كه بايد آنرا قبول كنيم؟ همه اين كشورهايي كه روز آخر جنگ را براي خودشان گرامي مي‌دارند، روزي براي آغاز جنگ صدام را تحريك كردند، حالا ما براي بزرگداشت دفاع  از خود، به آنها اقتدا كنيم؟!

دوست عزيزي كه نگران بزرگداشت خاطرات جنگ هستي! اگر جاي شما بودم مي‌رفتم و مي‌پرسيدم:

شما پدر مهربان كه عزيزت را در آغوش داري! چرا جگر گوشه‌ات را مي‌فرستي؟

و شما پدر عزيز كه مي‌خندي! شما چرا مي‌فرستي؟

و شما خواهر گرامي! به كجا مي‌فرستي‌؟

و شما خواهر محترم! چگونه مي‌فرستي؟ قطره اشك گوشه چشمت، كدام مسافر عزيز را بدرقه‌ كرده است؟

و شما اي بدنهاي به خون غلتيده! چرا رفتيد؟ شما مظلومان كدام صفحه تاريخ هستيد؟

آقا و خانم محترم كه يادآوري خاطرات آن روزهاي تلخ، ناراحتت مي‌كند!

اينبار بيشتر فكر كن، آيا اين جنگ بزرگداشت ندارد؟

آيا اين پدرها، مادرها، اين نوعروس‌ها و همسران، اين دخترها و اين پسرها بزرگداشت ندارند؟

آيا اين بدنهاي پاره‌پاره و چاك‌چاك بزرگداشت نمي‌خواهند؟

جوابش را خودت بهتر مي‌داني

لينكهاي مرتبط:

• از جنگ حرف مي‌زنيم (خيزران)
• تقارن صلح و آلزايمر و دفاع، يعني تكرار تاريخ (ابوذر منتظرالقائم:خانم محترم ! هفته دفاع مقدس ، آغاز دفاع ما بود ، در مقابل جنگ دشمن . حالا شما کجایی هستید؟ ایرانی ، یا خارجی ؟)
• جنگ و صلح در قاموس مجاهدان و عافيت طلبان (واژگون : وقتی می گویند که جنگ خانمان برانداز است یعنی که دنیا را خانه می پندارند و نه مسافرخانه و خانمان برانداز یعنی هر آن چیزی که مانع خور و خواب شان شود.)
• چگونه مدعيان روشنفكري چاره اي جز مغالطه ندارند؟!(منبرنت: روز ۳۱ شهريور آغاز جنگ براي عراق و حاميان او بويژه آمريكا است و براي ايران «آغاز دفاع» است. بازهم تاكيد مي كنم.اين هفته براي ايران «بزرگداشت دفاع» است)
• گراميداشت آسيب‌ديدگان با جشن جنگ فرق مي‌كند! (كدام جشن بامدادي جان؟! جوري نوشتي هر كي ايران نباشه فكر مي‌كنه ملت در هفته دفاع مقدس مشغول رقص و پايكوبي هستند!!)
• چگونه گفتگو را از ريشه مي‌زنند؟ (كمانگير : آیا بهتر نیست بزرگداشت را به روز پایان جنگ منتقل کنیم؟!!)
• چرا آغاز اين جنگ يادبود مي‌خواهد؟!(بيزنس بلاگر: نگاهی به وضعیت جغرافیائی و اقتصادی کشورهای همسایه و کمی دورتر که بمراتب شرائط و جایگاه بین المللی ضعیف تری از ما داشتند نشان می دهد که این جنگ بسیار فرسایشی پایان نیافته است! پس برای پایان چه چیزی باید جشن بگیریم!)