قبله مردم حرم، قبله ما كوي بوش!

آقا جان ما كه بخيل نيستيم. من هم اگر جاي احمد باطبي بودم، همين كاري را مي‌كردم كه او انجام داده. من هم اگر زنداني‌ بودم و يكي مي‌آمد ضامنم مي‌شد و من را از زندان بيرون مي‌آورد و البته اگر عرضه داشتم، قيد هر چي رفيق خوب و بد را مي‌زدم و يك راست مي‌رفتم واشنگتن! حالا شما هي داد بزنيد و به اين باطبي بيچاره گير الكي بدهيد و برايش درس اخلاق و جوانمردي و مروت بگذاريد كه «اين رسمش نبود بي‌خبر فرار كني و جناب مهندس ميثمي عزيز را كه ضامنت شده بود به دردسر بيندازي!» به هزار و يك دليل معتقدم كه احمد باطبي كاري را كرد كه بايستي انجام مي‌داد. اول از همه اينكه آدم بايد در يك لحظه حساس و سرنوشت‌ساز تصميم كبرايش را بگيرد و بين مهم و اهم يكي را انتخاب كند! باطبي عزيز هم اين كار را كرد و بين ميثمي و بوش يكي را انتخاب كرد. اصلا اگر اين كار را نمي‌كرد بايد به هوش و ذكاوت و مردانگي‌اش شك مي‌كرديم. مگر احمد چه فرقي با بقيه دوستانش دارد كه اين سالها به بركت حضرت بوش به جايگاهي رسيده‌اند كه قبلا از آن محروم بودند؟ تازه به قول خود احمد او اگر مجبور نبود كه از ايران فرار نمي‌كرد. البته من منكر مشكلات بوجود آمده براي مهندس ميثمي نيستم، اما همانطوريكه خود احمد هم گفته، او خيلي سعي كرده بود كه آقاي ميثمي را در جريان فرارش قرار دهد، اما متاسفانه به دليل ضيق وقت موفق به انجام اين كار نشد!

مطلب بعدي هم اينكه خواهشا يك لحظه خودتان را جاي باطبي بگذاريد، اگر سالهاي سال عشق كسي در وجودتان شعله‌ور بود، به سويش نماز مي‌خوانديد، سنگش را به سينه مي‌زديد، پولش را ‌مي‌خورديد، به يادش كتك مي‌خورديد، آيا آرزو نمي‌كرديد كه براي يك بار هم كه شده روي خوبش را از نزديك ببينيد؟ راستش را بخواهيد خيلي دوست دارم آن لحظه‌اي را كه احمد باطبي براي اولين بار چشمش افتاده بود به كاخ سفيد تصور كنم ! البته خيلي هم سخت نيست. فكر ميكنم در همان لحظه‌ اول اشك شوق چشمانش را پر كرده بود و داشت براي همه آنهايي كه در اين سفر معنوي همراهش نبودند و به ياد همه شهداي 18 تير و به ياد آن پيراهن عثمان، گريه مي‌كرد و زير لب برايشان دعا مي‌خواند. شايد هم آن پيراهن خونين را براي تبرك خدمت جناب آقاي بوش و خانم رايس برده باشد! (فراموش نكنيم كه در چنين روزهايي و همزمان با سالروز آن روزهاي پرحماسه، الان ارواح مطهر آن شهداي خيالي دارند توي پستوهاي كاخ سفيد و اطراف تختخواب بوش و كاندوليزا پرواز مي‌كنند و از آنها تشكر مي‌كنند! )

باز هم تكرار مي‌كنم اگر من هم جاي باطبي بودم همين كاري را مي‌كردم كه او انجام داده. شايد هم يك سر مي‌‌رفتم و مجسمه برج آزادي را زيارت مي‌كردم. اصلا از بالايش آويزان مي‌شدم و به ياد همه آزادي‌خواهان ايراني فرياد مي‌زدم و براي پيروزي همه آنها دعا مي‌كردم. اما يك كار احمد باطبي را انجام نمي‌دادم. مطمئنا آنقدر مردانگي داشتم كه راضي نشوم كنار كاخ سفيد  و كنگره آمريكا بايستم و عكس يادگاري بگيرم و بهش افتخار كنم. فكر نمي‌كنم از ديدگاه توريستي آنقدر مهم باشند كه با ديدنش ذوق‌زده شوم. غير از اينكه مردان و زناني در آن زيسته‌اند كه مغزشان تنها درگير جنگ عليه ملتها و دعواهاي ناموسي بود!